Güzel Günler, Çabuk Geçer

HASRETİN zevki bir başka. İçimde kollarına doğru atılma tutkusu var İstanbul’un. Bu heyecan, evden Bismillah deyip çıktığım günün sabahında başlıyor, yüreğimde kıpırtılarla. Sevdiğime gidiyorum, sevdiklerimin yaşadığı İstanbul’a gidiyorum. Belki biraz Bursa ama, bunun dışında hiç bir şehir, hiç bir belde, İstanbul kadar bu özlem duygusunu uyandırmıyor bende. Hele de birkaç hafta uzak kalmışsam ondan, iki aydan fazlasına dayanamam İstanbul’umdan ayrılığın. O zaman bu hasret zevk olmaktan çıkar büsbütün acılara dönüşür. Bir tepeden bir deniz, bir boğaz manzarası bile, camilerin siluetini gösteren karalama bir çizgi bile yetişir bazen susuzluğumu gidermeye. Ama bu sabah içimde inanılmaz bir coşku var. Velveleler kopuyor ruhumda. Dilim dualarda. Gözüm yol boyu yeni güzelliklerin keşfinde.Bu asude sabahlarda aklım, fikrim, bütün hasselerim, dünya karasına batmadan temiz bir iklimde yüzüyor. Aradığım bir şeyler var hayatta. Aklım bir soru yumağı… Arka arkaya sorular geçiyor zihnimden. Bilmem ki hangisine cevap arasam, hangisinin peşine düşsem? Hayır hayır, bugün sorulara cevap aramayacağım, yeter. Bu düşünceyi siliyorum bu sabahlık. Sorulara cevaplar aramıyorum. Cevaplara soruların peşindeyim bu sabah. Sorular sormak istiyorum. Sorulardan cevaplara ulaşmak istiyorum. Ne kadar da zormuş, ciddi sorular sormak. İşte bu sabah böyle bir gayretin içindeyim.

Dişlerimin arasında tuttuğum karanfil, dilimde acısını hissettirdiği anda ruhumu uyandırdı. Evet. “Bir gün sana sorulmadan hayata karşı sorular sor” dedi bir ses. Yaşadığım hayatın tamamı bir cevap olacak meleğin kabirdeki sorularına karşı. Sorular, şimdi çok önemli, çok gerekli. Ruh uyandı çünkü.

DÜŞTÜK ARDINA, ADININ AŞKINA

EY GÜL YÜZLÜ GÜZEL!

Bilir misin sevenlerin ne haldedir? Yağmur damlalarının usul usul çiselerken ki ferahlığını, 1400 yıl bahar öncesinden taşıyan ruhlar hissettik ya doğduğumuz gün kulaklarımıza okunan ezanlarda biz.. Ve günlerden bir gün, ebedi kurtuluşa çağrını duyduk ya sinelerimizde. Hani zaten görür görmez aşık oluvermiştik, Kalu Bela da ümmetini okşayan nazarlarına..

Anlatamadık ne kendimize ne başkalarına yüreğimizin dilini..Ancak bir gülün açışını görünce şebnemlerin serinliğinde, ya da seherde şakıyan bülbülleri dinleyince, bir garip buğu doldu gözlerimize Sen den ayrılığın tarifsiz hüznünde..Dudaklarımızda anlamı sırlı bir gülümseyiş, gözlerimizde bir kutlu özlemle bakakaldık ya seyrine ardından izlerinin..

Siz Hep Mahzun ve Güzel Kaldınız

Dünyanın gittikçe kararan portresinde, çirkinliği şekillendiren bir çizgi olmaya razı olmadınız.Herkes köşe bucak kendi ruhundan kaçarken, siz kendinizden başka bir şey olmayı kabullenmediniz.İçinizden geldiği gibi olmak, size anlamlı görünen bir hayatı buluncaya kadar aramak istediniz.En zor sorulara muhatap oldunuz, en dirençli ve masum cevapları verdiniz.